Wat moeten we er mee.

Funky is nu 12 weken. Wat heeft ze in die korte tijd veel geleerd en meegemaakt, als mens doen we daar toch wel enkele jaren over en dan nog.
We hebben verder gewerkt aan het leren van de basis commando's zoals "zit", "af", "kijk eens", "hier" en "lopen". Soms is het wel een beetje lastig om alleen de voorgeschreven termen te gebruiken maar ook wij kunnen leren. Funky schijnt het allemaal redelijk te begrijpen en reageert goed en nog beter als de zak met voertjes in zicht is. 

Ondertussen hebben we al twee keer een bezoekje aan het NS station gebracht. De eerste keer mocht Funky naar de treinen veilig in onze armen kijken en de tweede keer keurig zittend naast ons. Zowel de liften als de treinen maken nauwelijks indruk. Al die mensen zijn, zoals overal, natuurlijk wel interessant en dat maakt het haar soms lastig bij de les te blijven maar een "voertje" heeft nog een grotere aantrekkingskracht! 

Vorige week zijn we op bezoek geweest bij onze kinderen die in het midden van het land wonen. Ruim een uur in de auto was geen probleem voor Funky.  
De jongelui hebben een poes -"Twitter"- en hoe deze twee samen gingen vonden wij best wel spannend. Het was ons verteld dat de dieren het zelf wel zouden regelen en zo gebeurde. Het ging erg goed en ze verdroegen elkaar, zelfs op kleine afstand, al was het niet zo dat ze meteen samen speelden. Ondanks de aangeboren 'honden afkeer' was de poes erg nieuwsgierig en sloop vaak dichtbij Funky die dan maar al te graag wilde spelen. Maar een keertje, het heftig geblaas negerend, kwam Funky te dichtbij en kreeg een haal over haar neus. Daarmee was dat ook geleerd, maar Twitter zo nu en dan een beetje opjagen bleef voor onze lompe Lab toch wel een leuk spelletje. Dit poes/hond samenzijn leverde natuurlijk hilarische momenten op, zoals het uit elkaars bak drinken en op het kussen van de ander slapen zodra dat even vrij was!

Funky is nu vier weken bij ons en niet meer weg te denken. Dat wordt nog wat over een jaar!